POTOSI: CZAS PODRÓŻY

 

Potosi, le temps du voyage, Izrael/ Francja, 2006/ 2007, czas trwania: 225 minut
Reżyseria, scenariusz i zdjęcia: Ron Havilio,
dźwięk: Naomi Havilio,
fotografie czarno-białe (1970): Ron Havilio, Jacqueline Havilio, fotografie kolorowe (1999): Yael Havilio
dystrybucja w Polsce: Gutek Film

Dla subskrybentów newslettera kina Muranów bilet na "Potosi: czas podróży" - tylko 10 zł!

W 1970 roku, tuż po swoim weselu w Buenos Aires, Ron i Jacqueline Havilio wyruszyli w podróż poślubną w Andy. Chcieli odwiedzić kolebkę cywilizacji Inków - Cuzco i Machu Picchu. Z plecakami i aparatami podróżowali przez Boliwię i natknęli się na miasto Potosi - starożytną siedzibę Inków. W 1999 roku, w 29 lat później, wyruszyli powtórnie w podróż znanym sobie szlakiem. Zabrali ze sobą dzieci. Dziewiętnastoletnią wówczas Nami, która nagrywała dźwięk, dwudziestoletnią Yael, która jest fotografem i Noę, 24-latkę, wtedy studentkę architektury. Przez cały czas trwania podróży Ron nagrywał wszystko na kamerę 16 mm.

Tak powstał zupełnie niezwykły film dokumentalny Potosi: czas podróży. Film, który jest zaprzeczeniem tradycyjnie rozumianej turystyki. Bo rodzinę Havilio bardziej niż widoki, egzotyczne krajobrazy i zwyczaje, interesuje człowiek. A także najbliżsi, którzy tworzą rodzinę i relacje z którymi nie zawsze są proste i ugładzone. Potosi: czas podróży skłania widza do zadawania widza pytań. Czy da się zatrzymać w kadrze ulotność chwili, wewnętrznego przeżycia? Jak uchronić się od fragmentarycznego utrwalania świata? Jak powiedzieć prawdę o ludziach, będąc ukrytym za kamerą?

Z pierwszej podróży zachowały się jedynie czarno-białe fotografie, które umiejętnie wkomponowane w wibrujące dźwiękiem, nakręcone w ruchu i w kolorze kadry są cichym świadectwem czasu, który upłynął.

"Ten film to piękna, mądra i prawdziwa opowieść o powrotach. Film uwodzi niespieszną narracją, połączeniem pięknych czarno-białych zdjęć z 1970 roku i współczesnych obrazów. Dziennik podróży przez Andy to kameralna fabuła o porządkowaniu przeszłości, o odbudowywaniu rodziny. Warto ją zobaczyć, nie tylko ze względu na bezpretensjonalne zdjęcia - portrety twarzy, detale architektury, widoki gór - ale po to, by samemu zastanowić się nad przemijaniem" - napisała Agnieszka Kołodyńska w "Gazecie Wyborczej". Rzeczywiście warto wybrać się w podróż z rodziną Havilio i zobaczyć zatrzymany przez nich na krótką chwilę czas.